مادر همسرجان هرسال خودشون از اواسط بهمن شروع می‌کردند به خونه‌تکونی. خیلی آروم و پیوسته کارهاشون رو انجام می‌دادند. اینقدر آروم که به سختی متوجه تغییری در اوضاع خونه می‌شدیم اما دم عید که می‌شد، می‌دیدیم همه چی برق می‌زنه! می‌موندیم این برق از کجا اومده و کی همه چی مثل دسته گل شده.
اونوقت بود که لبخند زیبای مادر همسری پاسخ علامت سوال بزرگی بود که روی سر همه سبز شده بود.
اما امسال با وجود بیماری و عملی که براشون پیش اومد، نتونستند مثل هرسال شروع به کار کنند. این اواخر هم که کمی بنیه پیدا کرده بودند، دیگه فرصت نبود که به همه کار برسند و البته برای سلامتی‌شون هم زیاد خوب نبود که مثل هرسال از خودشون کاربکشند.
 با کلی اصرار ایشون رو راضی کردیم که کارگر بگیریم و یکی دو روزه خونه رو بتکونیم. بعد از کلی تلاش که ایشون راضی شدند، تازه رسیدیم به هفت خوان راضی کردن قشر زحمت‌کش کارگرها!
مگه راضی می‌شدن؟!
به کل فک و فامیل و دوست و آشنا سپردیم. به چند تا شرکت نظافتی زنگ زدیم. یک هفته تمام دنبال یک کارگر ساده بودیم که بیاد یک تمیزکاری کلی انجام بده. اما پیدا نشد که نشد! فقط یکی پیدا شد که با کلی ناز و منت برای 5شنبه آخر سال وقت داد!
نمی‌دونم وضع همه اینقدر خوب شده که دیگه هیچ کسی احتیاج به اینجور کارها نداره؟ یا همه تنبل شدند و انقدر احتیاج به کارگر زیاد شده که تقاضا بیشتر از عرضه شده!
خلاصه دیدیم فایده نداره! نمی‌شه به امید دیگران موند. دیگه خبری از اون لبخند ناز مادر همسری -که پشت استرس ناشی از برق نیافتادن خونه پژمرده بود- نبود و دلمون براش تنگ شده بود.
این بود که طی یک عملیات انتحاری، امروز به محض اینکه دیدم دانشجوها کم اومدن، کلاس رو تعطیل کردم و یک راست رفتم خونه مادر همسری. بنده خدا هم از دیدن من خوشحال شد -از این جهت که از تنهایی دراومده بود- و هم ناراحت - از این جهت که اوضاع خونه رو به راه نبود و دوست نداشت جلوی من خونه‌اش نامرتب باشه. نامرتب که چه عرض کنم! از مرتب خونه خودم صد برابر مرتب تر بود!-
با پررویی تمام خودم رو برای ناهار مهمان کردم و دستور پخت یک آش خوشمزه دادم. تا مادر همسری در آشپزخونه مشغول کار شدند، دوییدم سمت پنجره‌ها و بی‌سروصدا پرده‌ها رو باز کردم. موقع بازکردن آخرین پرده، از اون بالا مادر همسری رو صدا زدم تا زحمت بکشند یک شیشه پاک‌کن و چند تا روزنامه برام بیارند!
مادر همسری هم که از این سرعت عمل شوکه شده بودند هیچ اعتراضی نتونستند بکنند و مواد درخواستی رو در اختیارم گذاشتند. تا همین الان، ایشون مشغول شست و شوی پرده‌ها بودند و من هم مشغول شیشه‌پاک‌کنی و جارو و دستمال‌کشی. (البته از اونجایی که کارفرمام خیلی ماه بودند، بین کار کلی هم وقت استراحت، با انواع امکانات -از پذیرایی‌های جورواجور گرفته تا حتی استفاده از کامپیوتر- در اختیارم قرار دادند). نصب پرده‌ها هم افتاد برای شب که برادر همسرجان زحمتش رو بکشند.
برای فردا هم دستور دادم مادرهمسر جان باقالی‌پلو با مرغ درست کنند -یکی از غذاهایی که هیچکی نمی‌تونه به خوشمزگی مادرهمسرجان دربیاره!- تا برم و باقی کارها رو با هم انجام بدیم.

خوشحالم که امسال می‌تونم کنار مادر همسرجان لبخند به لب داشته باشم.

*بعداً نوشت1:بعد از مدت‌ها نشستم به کتاب خوندن! در عرض یکی دو ساعت، یک نفس 140 صفحه رو خوندم! یک کتاب بود درباره شطرنج. خیلی عجیب غریب بود! ظاهراً حکم حرمت شطرنج خیلی سفت و سخت‌تر از حرف‌هایی بوده که تا امروز شنیده بودم!

*بعداً نوشت2: به مناسبت نزدیک شدن فصل بهار، آدم برفی گوشه وبلاگ رو مرخصش کردم و سفره هفت سین رو جایگزینش کردم.